ای پرنده پرواز کن ،با اينکه پروبالت زخمی است ولی باز پرواز کن .مگذار سکوت و رخوت اين قفس ،شوق و اشتياق رهايی را در تو بخشکاند .می دانم رهايی از اين قفس بسيار سخت است و تو را ديگر توان جدال با اين ميله های فولادی نيست ،ولی نگذار ياس ناميدی شوق رفتن را از تو بگيرد .نگذار که التهاب قفس  لذت پرواز و آزادی را از یاد تو ببرد .ای پرنده بدان که قفس هرگز نمی تواند پرواز را از ياد تو ببرد چون پرنده يعنی پرواز و پرواز يعنی آزادی ...

هنوز هم وقتی قلب شیشه ای احساسم را

با سنگ نا مهربانیها می شکنند
شمع آرزو هایم را با جرقه اشک روشن می کنم

در اقیانوس ژرف خیال
سوار بر زورق اندیشه

تا فراسوی دشت آرزوها سفر می کنم
راستی چه خوب بود اگر من هم

بالهائی به سپیدی نور و به لطافت پر پروانه داشتم
در این صورت تا آبی آسمان عشق

تا سرزمین کبوتران عاشق

آنجا که کینه و ریا جواز ورود ندارد

چرخ می زدم

آنجا که پلاک خانه دلها عشق است

راز و نیاز

مفهوم زندگی

همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم اين است فهوم زندگي کردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشد افسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي مي کنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي مي کنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم.

نگاه شقايق

گفتم نگاه مردم اين‌جا عجيب نيست؟
گفتي: فقط نگاهِ شقايق غريب نيست

حالا كه عطر لاله و گل هم تقلّبي‌ست
احساس لمس عاطفه غير از فريب نيست

وقتي خدا هم از دل خود ناله مي‌كند
شب‌لرزه‌هاي گرية آدم عجيب نيست

ديگر براي شوكتِ دريا غزل نباف
موجي كه در هواي تو يخ زد نجيب نيست

بس كن عزيز!... فاجعه از جاي ديگر است
تحريمِ زندگي فقط از ننگِ سيب نيست

مي‌خوانم از نگاهِ پر از اضطراب تو
حتّي براي كشتنمان هم صليب نيست